Modern Hysteria

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Modern Hysteria by Aron Beauregard

Trigger warning: suicide
Trigger warning: your own mind whispering: “uh… you good?”

Here it is: my personal, dark, disturbingly funny, mentally questionable review of Modern Hysteria by Aron Beauregard.

Let me start with something embarrassing yet oddly impressive: I survived this book. And not just survived—I devoured it. All while my brain paused halfway through to gently suggest I schedule a therapy session. Spoiler: I did not. I simply sighed deeply and kept reading like my life depended on it.

This book is… well… a guided tour through hell, but in a way that makes you accidentally laugh because otherwise your soul would give up. Beauregard has this talent for shoving your brain into a blender, popping the lid off, and saying, “Good luck, sweetheart.” And apparently I liked it. I’m not unpacking what that says about me.

And yes, I ignored every sex-related scene like the tax office just knocked on my door. Mental filters set to MAX. Scroll, breathe, pretend it’s not happening. The rest—the cold, brutal, dehumanizing horror rooted in the awful reality of human behavior—hit me far harder.

Because Modern Hysteria isn’t just gore—it’s social commentary wearing a deranged clown mask. Viral panic, herd mentality, people losing their collective minds in ways that make you think, “Yep… this could absolutely be my neighbors.” You follow characters spiraling so deep into their own fears that you genuinely want to yell: STOP. GO OUTSIDE. TOUCH GRASS. But no. Beauregard insists we suffer.

And honestly? I sat there with popcorn.

The story is chilling in that slow-creeping, under-your-skin kind of way. Not because it’s jump-scare scary, but because you read it thinking: “Shit… this is real. This is human behavior. This is hysteria.” And you feel your soul quietly detach for safety reasons.

This book is not for:
• people who want to stay mentally stable
• people with weak stomachs
• readers who think they “can handle anything” (haha sweetie, no)
• anyone who still believes humanity is inherently good

This book is for:
• people like me whose wiring is a little… off
• readers who want to taste the darkest dark
• people who close the book and stare into space asking: “Am I okay?”

In short: twisted, dark, too much for early morning consumption, but absolutely worth it. A hysterical, bloody, psychological mind-melter that left me impressed, disturbed, and weirdly satisfied.
And me? I loved it. Like I said—my brain probably needs a firmware update.

But hey… five stars. And I mean every one.

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Modern Hysteria can Aron Beauregard
Trigger warning: suicide
Trigger warning: je eigen geest die zachtjes fluistert: “eh… gaat het wel?”

Hier komt ’ie dan: mijn persoonlijk, donker, licht verontrustend, verrassend grappig, en absoluut niet-mentaal-gezonde review van Modern Hysteria van Aron Beauregard.

Laat ik beginnen met iets gênants en toch trots: ik heb dit boek overleefd. En niet alleen overleefd—ik heb het verslonden. En dat terwijl mijn brein halverwege even checkte of ik misschien tóch een afspraak met een therapeut moest plannen. Spoiler: geen therapie geboekt, alleen heel diep gezucht en doorgelezen alsof mijn leven ervan afhing.

Het boek is… hoe zal ik het zeggen… een trip door de hel, maar dan op een manier waarbij je soms per ongeluk moet lachen omdat het anders te veel wordt. Beauregard heeft een gave om je hersens in een blender te stoppen, vervolgens de deksel eraf te laten en te zeggen: “Kijk maar of je dit trekt.” En blijkbaar trek ik het. Ik wil er niet te lang bij stilstaan wat dat over mij zegt.

En ja, ik heb alle seksgerelateerde scènes genegeerd alsof ik de belastingdienst aan de deur hoorde kloppen. Gewoon hup: mentale filters op maximum, doorbladeren, doorademen, doen alsof het niet bestaat. De rest? Die koude, gruwelijke, mensonterende scènes die nóg erger zijn omdat je weet dat dit soort horror in het echte leven voorkomt? Die kwamen keihard binnen.

Want Modern Hysteria is niet zomaar gruwelijk—het is sociaal commentaar in een psychotische clownspak. Denk aan hysterie die viraal gaat, mensen die massa’s kuddegedrag vertonen waarvan je denkt: “Dit zou mijn buren zo maar kunnen zijn.” Je volgt personages die zo diep in hun eigen angsten worden gezogen dat je bijna wil roepen: STOP. GA EEN BLOKJE OM. DRINK CHOCOMEL. Maar nee, Beauregard vindt dat we moeten lijden.

En eerlijk? Ik was erbij. Met popcorn.

Het verhaal is chilling op een manier dat langzaam onder je huid kruipt. Niet omdat het “boo!”-eng is, maar omdat je leest en denkt: “Shit… dit gebeurt echt. Dit zijn echte mensen. Dit is echte hysterie.” En ondertussen neemt je ziel een klein beetje afstand van je lichaam.

Dit boek is niet voor:
• mensen die mentaal stabiel willen blijven
• mensen met zwakke magen
• lezers die denken dat ze “wel wat kunnen hebben” (hahaha nee)
• iedereen die nog gelooft in de goedheid van de mens

Dit boek is wel voor:
• mensen zoals ik, die blijkbaar wat mis hebben in hun bekabeling
• lezers die het donkerste donker willen proeven
• mensen die na het dichtslaan even in het niets staren en zichzelf afvragen: “Ben ik nog oké?”

Kortom: twisted, donker, vroeg in de ochtend al te heftig, maar absoluut de moeite waard. Één grote, hysterische, bloederige, psychologische clusterfuck die me verbaasd, verward en volkomen geboeid heeft.
En ik? Ik vond het fantastisch. Zoals ik al zei: mijn geest verdient waarschijnlijk een update. Of een reset.

Maar hé… vijf sterren. En dat meen ik.