The Tenant

It's been a while since I have read a Freida book and I have to say The Tenant was pretty good. It didn't grab me from the beginning but when it picked up about halfway through I couldn't put it down til I knew how it ended.

⭐️⭐️⭐️✨- The Tenant by Freida McFadden

So here’s the thing — I liked this book. I really did. But I didn’t love it. And for a Freida McFadden fan like me, that’s saying something, because usually her books have me totally hooked from page one, glued to my book until I hit the last twisty sentence. This time though, while I still tore through it pretty fast, it didn’t give me that same “holy crap, what did I just read” feeling that her best ones do.

The Tenant starts off with that familiar Freida setup: an ordinary situation that starts to feel just a little too off. There’s a new tenant, a new mystery, and the sense that someone isn’t telling the full truth. That part? Classic McFadden. She’s great at slowly peeling back layers until the picture underneath looks nothing like what you expected. And she still does that here — the pacing is quick, the tension is solid, and the characters are believable enough that you can picture the whole thing playing out like a movie.

But for me, it also felt a bit like déjà vu. The setup, the rhythm, even the kind of twist you can feel coming — it all reminded me of a few of her earlier books. Don’t get me wrong, it’s entertaining as hell. I was invested, curious, suspicious of everyone (because with Freida, you have to be). But the problem is, I’ve come to expect her signature jaw-dropping ending — that “I did not see that coming” moment that leaves you mentally rewinding everything you’ve just read. This one… didn’t quite hit that level.

It’s still a fun, fast read — the kind you can finish in one sitting with a cup of coffee and a raised eyebrow. It has that bingeable quality all her books have: short chapters, smart dialogue, and just enough unease to keep you flipping pages. But it also felt a bit too familiar, like hearing a great song that’s just a remix of one you already know.

So yeah, The Tenant was good — clever, quick, and very Freida. But it’s not one of her unforgettable ones. I enjoyed the ride, I just didn’t get the chills or the “wow” moment I’ve come to crave from her stories. Still, if you love her writing style (and I definitely do), it’s worth the read — just don’t expect it to completely wreck your mind the way her best twists do.

3-sterren recensie: The Tenant van Freida McFadden

Oké, laat ik eerlijk zijn — ik vond dit boek leuk. Echt waar. Maar ik was er niet helemaal verliefd op. En voor iemand die normaal gesproken alles van Freida McFadden verslindt, zegt dat wel wat. Meestal heeft ze me vanaf de eerste bladzijde compleet in haar greep, vastgekleefd aan mijn boek tot aan de laatste, krankzinnige wending. Dit keer las het wel lekker weg, maar het gaf me niet dat typische “wat heb ik in hemelsnaam net gelezen”-gevoel dat haar beste boeken altijd weten los te maken.

The Tenant begint met zo’n herkenbare Freida-opzet: een ogenschijnlijk gewone situatie die stukje bij beetje steeds vreemder begint aan te voelen. Er is een nieuwe huurder, een mysterie, en het onderbuikgevoel dat iemand niet helemaal eerlijk is. Dat deel? Pure McFadden. Ze is geweldig in het langzaam afpellen van lagen, tot het plaatje dat je dacht te kennen ineens totaal iets anders blijkt te zijn. En dat doet ze hier opnieuw — het tempo ligt hoog, de spanning is goed opgebouwd, en de personages zijn geloofwaardig genoeg dat je het zo als een film voor je ziet.

Maar voor mij voelde het ook een beetje als déjà vu. De opbouw, het ritme, zelfs de soort wending die je al aanvoelt aankomen — het deed me te veel denken aan een paar van haar eerdere verhalen. Begrijp me niet verkeerd: het is absoluut vermakelijk. Ik was geboeid, argwanend, verdacht elk personage (want bij Freida moet je dat nu eenmaal). Maar het probleem is dat ik inmiddels gewend ben aan haar kenmerkende, adembenemende eindes — dat moment waarop je denkt: “Wacht… wát?!” en je hoofd even opnieuw moet opstarten. Dat miste ik hier een beetje.

Het blijft wel een lekker snelle, vlotte read — het soort boek dat je in één ruk uitleest met een kop koffie erbij en af en toe een opgetrokken wenkbrauw. Het heeft dat typische verslavende Freida-tempo: korte hoofdstukken, slimme dialogen en net genoeg ongemak om je pagina na pagina verder te laten lezen. Alleen voelde het een beetje té vertrouwd, alsof je een goed nummer hoort, maar dan de remixversie van iets wat je al kent.

Dus ja, The Tenant is goed — slim, snel en overduidelijk Freida. Maar het is niet één van haar onvergetelijke titels. Ik heb genoten van het verhaal, alleen zonder die kippenvelmomenten of die “wow”-factor die ik normaal zo bij haar waardeer. Toch: als je van haar schrijfstijl houdt (en dat doe ik absoluut), dan is dit nog steeds een boek dat de moeite waard is — zolang je er niet haar meest shockerende plotwending ooit van verwacht.