Silent Night

⭐️
Silent Night by Anita Waller

Alright, let me be painfully honest — this book and I had one of those relationships that’s doomed from page one. The kind where you know it’s not working, but you stay anyway because you’re stubborn and need to see if your instinct is on point. Spoiler: it was (and no, still no actual spoilers, relax).

Silent Night is definitely fast paced, I’ll give it that. The pages flew by, mostly because I skimmed through them like someone hunting through a supermarket flyer for the discount they already know is in there somewhere. The characters did their thing, the suspicious moments lined up neatly, but it all felt… well, like I knew exactly where the train was headed before I even bought the ticket. And sadly, that train wasn’t offering plot twists — just a very punctual conductor.

I kept reading purely to confirm whether my brain was right again. That moment where you think, “I bet a cookie this is going to happen.” And halfway through I was basically sitting on a whole bakery, because yep… I was right.

But hey — just because I’m relieved I can now shove this book back onto the shelf with a gentle yet firm “thanks, but no thanks,” doesn’t mean it doesn’t have an audience. I swear, somewhere in a parallel universe (or maybe just your neighbour who loves straightforward thrillers with zero mental gymnastics), someone is devouring this like it’s the best Christmas treat ever.

So yes, I’m still sharing it. Because tastes differ, and maybe Silent Night is exactly the kind of easy thriller you need when your brain is fried.

But for me?
One star. And that’s me being generous.



⭐️
Silent Night van Anita Waller

Oké, laat me heel eerlijk zijn — dit boek en ik hadden vanaf hoofdstuk één al een soort ongezonde relatie. Zo eentje waarbij je wéét dat het niet werkt, maar je toch blijft omdat je koppig bent en benieuwd bent of je instinct je weer eens teleurstelt. Spoiler: dat deed het niet (en nee, geen echte spoilers hier, rustig ademhalen).

Silent Night is lekker fast paced, dat moet ik ‘m geven. De pagina’s vlogen voorbij, maar vooral omdat ik ze bijna doorbladerde als iemand die in een supermarkt folder zoekt naar de aanbieding waarvan ze allang weet dat die erin staat. De personages deden hun ding, de verdachte situaties vielen netjes op hun plek, maar het voelde allemaal… ja, laat ik het zo zeggen: alsof ik al vóór ik begon wist waar de trein heen zou gaan. En helaas—die trein had geen plotwendingen, alleen een conducteur met een stopwatch.

Ik bleef lezen puur om te checken of mijn hersenen weer eens gelijk hadden. Dat moment waarop je denkt: “Ik wed om een koekje dat dit gaat gebeuren.” En halverwege zat ik al met een heel blik koekjes, want ja hoor… ik had gelijk.

Maar hé—dat ik blij ben dat ik dit boek nu met zachte doch vastberaden hand terug in de kast kan schuiven, betekent niet dat het géén publiek heeft. Ik zweer het: ergens, in een parallel universum (of gewoon bij jouw buurvrouw die houdt van eenvoudige thrillers zonder mentale hersenkrakers) ligt iemand dit verhaal te verslinden alsof het de beste kerstcadeau ooit is.

Dus ja, ik deel ‘m toch. Want smaken verschillen, en misschien is Silent Night precies het soort boek dat jij nodig hebt om je hoofd even niet te overbelasten.

Maar voor mij?
Één ster. En dat is nog gul.